ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ 2009 ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΤΑΜΙΑ ΗΛΕΙΑΣ

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

9-10-11-12-13 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2009

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΚΡΟΠΟΤΑΜΙΑΣ

(ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ)



ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ 9-8-2009

ΕΝΑΡΞΗ

ΠΑΙΔΙΚΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ

ΔΕΥΤΕΡΑ 10-8-2009

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ

ΤΡΙΤΗ 11-8-2009

ΧΟΡΕΥΤΙΚΟ - ΘΕΑΤΡΙΚΟ

ΤΕΤΑΡΤΗ 12-8-2009

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ

ΑΝΤΑ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ - ΝΙΚΟΣ ΠΟΛΥΖΩΓΟΠΟΥΛΟΣ

ΧΟΡΕΥΤΙΚΟ

ΠΕΜΠΤΗ 13-8-2009

ΧΟΡΕΥΤΙΚΟ

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΛΑΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ

ΝΙΚΟΥ ΔΑΝΙΚΑ

oι γιορτές του Ενιπέα και της Φολόης 2009

Οι γιορτές του Ενιπέα και της Φολόης 2009

Π ο λ ι τ ι σ μ ό ς κ α ι π ε ρ ι β ά λ λ ο ν



Από αυτή τη χρονιά τα καλοκαίρια στην ορεινή Ηλεία θα έχουν τις δικές τους γιορτές μουσικής και πολιτισμού, Γιορτές που θα συνδυάζουν το φυσικό περιβάλλον με την ιστορία της περιοχής. Στις Μηλιές Ηλείας Δήμου Φολόης, στο δρόμο Μηλεών – Νεράιδας, όπου είναι οι πηγές του ποταμού Ενιπέα, γνωστές σαν Άβρα, θα πραγματοποιηθούν φέτος οι Γιορτές του Ενιπέα και της Φολόης. Περιοχή με σπάνια φυσική ομορφιά που την ενισχύουν οι αφηγήσεις των ντόπιων για τους νερόμυλους της Άβρας, τις νεροτριβές αλλά και τις… νεράιδες.
Ο Ενιπέας κατά τη μυθολογία ήταν ωραιότατος ποτάμιος θεός, που τον ερωτεύθηκε η Τυρώ, κόρη του βασιλιά της Ήλιδας, Σαλμωνέα. Αυτός όμως δεν ανταποκρίθηκε στον έρωτά της, έτσι λοιπόν βρήκε την ευκαιρία ο Ποσειδώνας που ήταν ερωτευμένος μαζί της και παίρνοντας την όψη του Ενιπέα την έκανε δική του στις εκβολές του ποταμού. (Όμηρος: Οδύσσεια λ - 235) . Ακόμη και σήμερα οι τοπικοί μύθοι μιλούν για τον Ενιπέα, έναν ωραίο άνδρα να λούζεται στα νερά του ποταμού.

Στο οροπέδιο Φολόη υπάρχει ένα από τα μεγαλύτερα και σπανιότερα δάση, μοναδικό στα Βαλκάνια όπου κυριαρχεί η ευθύκορμη βελανιδιά (δρυς), την οποία ο λαός της περιοχής ονόμασε Κάπελη, που σημαίνει πυκνό δάσος . Το δρυοδάσος της Φολόης, μυθικός τόπος κατοικίας των Κενταύρων, πήρε το όνομά του από τον Κένταυρο Φόλο. Σύμφωνα με την μυθολογία (Απολλόδωρος: Βιβλιοθήκη Β΄) ο Ηρακλής περνώντας από τη Φολόη για να πιάσει τον Ερυμάνθιο κάπρο, φιλοξενήθηκε από τον Κένταυρο Φόλο ο οποίος του προσέφερε κρασί που πήρε από το κοινό πιθάρι των Κενταύρων.

Οι Γιορτές του Ενιπέα και τις Φολόης θα προσπαθήσουν να βρούμε όλα αυτά τα κρυφά δρομάκια της φύσης που μας οδηγούν μέσα της, στις σπηλιές της, στους ίσκιους της, στους μύλους της αλλά και στα κρυφά δρομάκια της ψυχής και της μνήμης μας. Να σταθούμε ενάντια στις οποιεσδήποτε αυθαιρεσίες της εξουσίας, δημόσιας και ιδιωτικής, που κακοποιούν και σκοτώνουν αυτό που η φύση με την πανάρχαια της υπομονή μας έδωσε.
Σκοπός αυτής της προσπάθειας, που διοργανώνει το μουσικό περιοδικό Μετρονόμος, είναι να φέρει στο προσκήνιο τον πολιτισμό του ανθρώπου στην παραγωγή, στη ζωή, στην έκφρασή του, ότι απέμεινε δηλαδή, αν απέμεινε, μετά από τη λεηλασία που υπέστησαν, το διασυρμό και την σπατάλη, από μια σύγχρονη, παχουλή και αναιδή πολιτιστική κατάσταση που ορίζει την υπερβολή και την πρόσθεση ως προϋπόθεση ύπαρξης οποιασδήποτε εκφραστικής προσπάθειας.

Τα Νερά και οι Νεράϊδες είναι για φέτος η βασική ιδέα που γύρω της θα πραγματοποιηθούν Οι γιορτές του Ενιπέα και της Φολόης. Την Παρασκευή 24 Ιουλίου οι γιορτές θα είναι αφιερωμένες στα Νερά και το Σάββατο στις 25 Ιουλίου στις Νεράιδες. Αφηγήσεις, μικρά δρώμενα , εικόνες και ζωγραφιές από ανθρώπους του τόπου θα συνθέσουν αυτή την προσπάθεια. Στο τέλος κάθε βραδιάς θα ακολουθήσει μουσική παράσταση από δύο «νεράιδες» του σύγχρονου τραγουδιού μας, που αντιστοιχούν με τη θεματική των γιορτών: Την κυρία Σοφία Παπάζογλου πλαισιομένη από τους μουσικούς Ντάσο Κούρτι, ακορντεόν και Βασίλη Κετεντζόγλου, κιθάρα και την κυρία Λιζέτα Καλημέρη με τους Μουσικώς Χύμα.








Αν βρίσκεστε κάπου εκεί γύρω εκείνη την περίοδο, καλώς να ορίσετε.


Πρέπει όλοι μας να στηρίξουμε την προσπάθεια αυτή γιατι κατι τέτοιο γίνεται πρώτη φορά στην περιοχή μας και πρέπει να το καθιερώσουμε ώστε να γίνεται κάθε χρόνο!!

Από την Αρχαία Ολυμπία στα Καλάβρυτα

Μια μαγευτική διαδρομή που διασχίζει το δρυοδάσος της Φολόης και τον Ερύμανθο
Η ορεινή Ηλεία και Αχαΐα, με τα πανέμορφα χωριά τους, τους ενδιαφέροντες οικότοπους και τη μακραίωνη παράδοσή τους,
συνδέονται με δύο από τους ιστορικότερους και σημαντικότερους τόπους της Πελοποννήσου: την Αρχαία Ολυμπία και τα Κα-
λάβρυτα. Μια διαδρομή πλούσια σε εμπειρίες είναι αυτή που ενώνει τα δύο αυτά κέντρα, με επισκέψεις στην Ανδρίτσαινα, το
δρυοδάσος της Φολόης, την περήφανη Δίβρη, την αρχαία Ψωφίδα, τις πηγές του Ερύμανθου και την Αροανία.
Από την Αρχαία Ολυμπία κατευθυνόμαστε νοτιοανατολικά για να
επισκεφθούμε την Ανδρίτσαινα, την όμορφη κωμόπολη, χτισμένη
μέσα στην πυκνή βλάστηση και τα άφθονα νερά, που τη χαρακτηρί-
ζουν οι όμορφες βρύσες με τους πολλούς κρουνούς.
Η σημαντική βιβλιοθήκη της Ανδρίτσαινας διαθέτει σπάνιες εκδό-
σεις του 16ου αιώνα και πολύτιμα ιστορικά έγγραφα της Ελληνικής
Επανάστασης. Κοντά στην Ανδρίτσαινα βρίσκεται ο εντυπωσιακός
δωρικός περίπτερος ναός του Επικούρειου Απόλλωνα, δημιούργη-
μα του φημισμένου αρχιτέκτονα Ικτίνου.
Επιστρέφουμε στην Αρχαία Ολυμπία και παίρνουμε πλέον τον
δρόμο που οδηγεί στον άλλο ορεινό άξονα της Ηλείας, δηλαδή
προς τη Φολόη και τον Ερύμανθο. Το πλούσιο πευκοδάσος με τη
χαρακτηριστική ευωδία συνοδεύει την άνοδό μας προς το εύφο-
ρο οροπέδιο του Λάλα, μιας θαλερής κωμόπολης με ενδιαφέρον,
αγροτικό κυρίως, χρώμα. Λίγο πιο πάνω και ενώ έχουμε περάσει
από το Πούσι (γνωστό από την περίφημη μάχη με τους Τούρκους)
βρισκόμαστε πλέον στη ζώνη του μεγάλου δρυοδάσους της Φολό-
ης. Είναι το μεγαλύτερο ενιαίο δρυοδάσος της χώρας. Οι ψηλές
βελανιδιές δημιουργούν ένα τοπίο εξαιρετικής ομορφιάς όλο το
χρόνο, αλλά κυρίως το φθινόπωρο που κιτρινίζουν και πέφτουν τα
φύλλα. Έχει κανείς τη δυνατότητα για μια βόλτα πεζή ανάμεσα στα
δένδρα, μια επίσκεψη στο Κέντρο Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης
που λειτουργεί εδώ, αλλά και για φαγητό στις ταβέρνες.
Συνεχίζουμε, βγαίνουμε από τη Φολόη και παίρνουμε τον δρόμο
(παλιά εθνική οδός 111) για τη Δίβρη,

την «αρχόντισσα του Ωλο-
νού». Με τους επτά μαχαλάδες της, χτισμένους αμφιθεατρικά στις
πλαγιές του Ερύμανθου, παραμένει και σήμερα το κεφαλοχώρι της
ορεινής Ηλείας. Χαρακτηρισμένος ως «ενδιαφέρων οικισμός», ξε-
χωρίζει για την αρχιτεκτονική της, τα πολλά κρύα νερά και το έντονο
πράσινο, ενώ λίγο πάνω από το χωριό ξεκινάει η ζώνη των ελάτων.
Αφήνοντας το όμορφο κεφαλοχώρι, συνεχίζουμε και συναντάμε,
στα όρια των τριών νομών, Ηλείας, Αχαΐας και Αρκαδίας, τα Τρι-
πόταμα, όπου ενώνονται τα τρία ποτάμια και δημιουργούν τον Ερύ-
μανθο ποταμό, ο οποίος ξεκινάει από εδώ για να συναντήσει μετά
από μια μεγάλη διαδρομή τον Αλφειό ποταμό. Από εδώ πέφτουν u959 οι
kayakers, που θεωρούν ιδιαίτερα ελκυστικό το ορμητικό ποτάμι.
Στα Τριπόταμα υπάρχουν τα ερείπια από τα τείχη της αρχαίας Ψω-
φίδας, της πόλης - κράτους που είχε την έδρα της εδώ.
Παίρνοντας τον δρόμο που ξετυλίγεται δίπλα από τον Αροάνιο ποταμό,
ανηφορίζουμε με κατεύθυνση τα Καλάβρυτα. Πριν φτάσουμε στον προο-
ρισμό μας, έχουμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε πανέμορφα ορεινά χω-
ριά, όπως το Λιβάρτζι, και να περάσουμε μέσα από την Αροανία, το παλιό
Σοπωτό, ένα χωριό πνιγμένο στο πράσινο. Μέσα από τα αρχοντικά και τα
επιβλητικά παλιά δημόσια κτίρια μπορούμε να «δούμε» τις παλιές δόξες
ενός χωριού, που τώρα κατοικείται από λίγους μόλις κατοίκους.
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ ΣE ENTYΠO THΣ METRO.AE

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΑΡΓΥΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο της κας Χρυσούλας Δεπάστα Αργυρακοπούλου, φιλολόγου - ιστορικού, με τίτλο:


«Λαϊκός Βίος και Πολιτισμός της ΠΕΡΣΑΙΝΑΣ ΗΛΕΙΑΣ και της ευρύτερης περιοχής του οροπεδίου ΦΟΛΟΗΣ».

Το έργο καταγράφει και παρουσιάζει τα λαογραφικά στοιχεία της ευρύτερης περιοχής της Πέρσαινας, προβάλλοντας με ακρίβεια τον πολιτιστικό πλούτο των κατοίκων του χωριού, ώστε να μην τα παρασύρει στο πέρασμά του ο χρόνος και να μην χαθούν εξ' αιτίας των αναπόφευκτων αλλαγών στη ζωή των κατοίκων.

Όποιος ενδιαφέρεται να αποκτήσει αυτό το καταπληκτικό έργο, μπορεί να επικοινωνήσει με τη συγγραφέα στα τηλέφωνα: 2106742067 & 6932 442611 ή στο e-mail: fwteraskotadia@gmail.com
καθώς και με τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο Περσαιναίων Ηλείας, μέσα από την φόρμα επικοινωνίας στην ιστοσελίδα μας.






ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Λαϊκός βίος και πολιτισμός της ΠΕΡΣΑΙΝΑΣ ΗΛΕΙΑΣ

και της ευρύτερης περιοχής του οροπεδίου ΦΟΛΟΗΣ

της ΔΕΠΑΣΤΑ-ΑΡΓΥΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ

που κυκλοφόρησε και που αναφέρεται σε στοιχεία υλικού, πνευματικού και κοινωνικού βίου, ήθη, έθιμα, παραδόσεις, παραμύθια,δημοτικά τραγούδια κλπ. (299 σελίδες)

Η κατοικία

……..Τα σπίτια παλιά τα φτιάνανε με λάσπη και τότε τη λέγαμε γλίνα και σόμπολα (μικρές πέτρες), όχι με ασβέστη και διάλεγαν τη γλίνα να είναι έτσι που να μπορεί να κολλάει το σόμπολο. Στη μέση του τοίχου εβάνανε ξυλόδεση για να βαστάει το βάρος…...

……….Το πάτωμα το φτιάνανε από ξύλα δέντρινα (δρύινα) και τους τοίχους πάλι από γλίνα και σόμπολα και αφήνανε ψηλά τα παραθυράκια και στο τέλος βάνανε δυο τρία πατερά και τις μαχιές για τη σκεπή……..



Το κέντημα των ρούχων
«Τα σκουτιά, που φτιάνανε, τα κάνανε με κεντίδια. Βάνανε κεντίδια στα φαντά πουκάμισα, στα μεσοφόρια και στα βελέσια και στις περσότερες κουβέρτες. Μερικές βάνανε πολλών λογιών κεντίδια, όπως λέει και το τραγούδι:



«Πέρασα π’ ένα χωριό κι είδα μια στον αργαλειό

Κι έφτιανε το σιγαϊτάνι, δεκοχτώ λογιών το φτιάνει».

Στ’ άλλα τα ρούχα βάνανε κορδέλες, πιέττες ή ντα(ν)μτέλλες (=δαντέλλες). Τα μεσοφόρια είχανε και κεντίδια και κορδέλα στο λαιμό με πιέττες κόκκινες και λαζούρι. Το βελέσι (=είδος μεσοφοριού) ήτανε φαντό με καμούφα (=βολάν) με λιανές (=λεπτές) ρίγες λαζούρι (=μπλέ) και κόκκινες.

Τα αντρικά εσώρουχα ήταν κι αυτά στον αργαλειό κεντημένα με δυο ζωνάρια μπρος και δυο πίσω και τα γυναικεία έξω από τα κεντίδια είχανε και νταμτέλλες……….

Στον αργαλειό, λοιπόν, με μαλλί έφτιαχναν τα απλάδια τους (στρωσίδια για τις καλές περιστάσεις της ζωής, π.χ. τους γάμους), τα σαλάπλαδα, τις κουρελούδες τους, τις μπαντανίες και τις κουβέρτες τους καθώς και τα σαϊσματα για το παραγώνι, τα τράστα και τις γιούρτες (γυναικεία πανωφόρια). Με σπάρτο (φυτό), επίσης, έφτιαχναν διάφορα στρωσίδια που δεν υστερούσαν καθόλου σε εμφάνιση



Οι καλλιέργειες
………………..Στα δάση απ’ τα πουλιά φυτρώνουνε αγριλιές. Εμείς τις βγάζαμε, τις κεντρώναμε από ήμερη ελιά και βάναμε κεντράδια χοντρά για φαγητό ή ψιλά για λάδι. Την αφήναμε κι αυτή μετά από τρία τέσσερα χρόνια φρούτιζε (έδινε καρπό, καρποφορούσε) και γινότανε χοντρολιά (επιτραπέζια για φάγωμα) ή λαδολιά (για να βγάλει λάδι). Είχαμε και άλλες ελιές και τους δίναμε όνομα απ’ τα φύλλα τους, απ’ το χρώμα τους και από το πώς βγαίνανε. Έτσι λέγαμε :

Νερολιά - τη δεύτερη ελιά, όχι την καλή

Κορωναίικη – την πράσινη που δε γουρμάζει (ωριμάζει)

Νταρολιά – εκείνη που δε βγάζει πολύ λάδι

Νεμουτιάνικη - τη μαύρη ελιά
Ασπροφύλλα – τη μαύρη που είχε άσπρα φύλλα

Τσαμπιδοελιά – αυτή που οι ελιές της κρεμόσαντε σα σταφύλι……………



Ποιμενική Ζωή

…………Οι βοσκοί παλιά, όταν φυλάγανε τα ζα, το λαλούσανε (=τραγουδούσαν) ή φτιάνανε γκλίτσες και τις βάνανε κεντίδια (=τις σκαλίζανε) και κάνανε τετράγωνα και τρύπες και γινόσαντε αλλιώτικη η καθεμιά. Και ξέρανε πολλά τραγούδια και του τραπεζιού και του χορού και τα λέγανε κει που πηγαίναν.

Π.χ. «Γεννήσανε τα πρόβατα και κάνανε αρνάκια

Βλάχα με τα σκαρπινάκια……
Ο τσοπάνης γνώριζε όλα του τα πράματα (=ζώα) από τα σημάδια που είχανε και τους έδινε ονόματα. Άμα ήταν κανένα ξεχωριστό, του κρέμαγε μεγαλύτερο τσοκάνι και με πιο ωραίο ήχο. Στα περσότερα όμως κρεμούσε όμοια τσοκάνια και ακουγόσαντε σ’ ούλο τον τόπο κι ήτανε το καμάρι της στάνης, αυτό π’ ακουγόσαντε. Ονόματα τους έδινε όπως : μετσίνα, κόμπα, ζέμπα, τινεντένια.

Πρόσεχε πολύ να μη τα πιάσει το μάτι και ματιαστούνε, γιατί κι αυτά ματιάζονται, όπως οι άνθρωποι. Άμα όμως ματιαστεί κάνα ζο, φωνάζουνε κάποια που να ξέρει να βάνει κάρβουνα ή λάδι και ξεματιάζει το ζο ή άμα καμιά ξέρει ξόρκια, τη φέρνουνε και τα λέει. Κάποτε στο χωριό, ένας παπάς δεν ήθελε να κοινωνήσει μια ανιψιά του πο ‘λεγε (=που έλεγε) ξόρκια και γιάτρευε τα ζά, γι’ αυτό κι αυτή δεν πήγε στο μουλάρι του και το άφηκε να ψοφήσει. Με τα ξόρκια ό,τι και να’χει το ζο, περνάει.

Διαφορετικά πηγαίνανε τα ζα στην εκκλησιά και τα γυρνάγανε τρεις φορές γύρω γύρω από την εκκλησιά και τα βάνανε να πιλαλάνε (=τρέχουν). Αρρωσταίνανε τα πρόβατα καμιά φορά και άμα του Αη Βασιλιού έβρεχε, τη μέρα π’ αρχίζει ο χρόνος, πιάνανε βδέλλα και αδυνατίζανε. Όταν κάποιο ζο ήτανε άρρωστο, του κόβανε λίγο το αυτί για να τρέξει λίγο αίμα και γινότανε καλά……….



Η λεχώνα

……Οι λεχώνες δεν βγαίνουνε από το σπίτι και άμα θελα βγούνε πρέπει να πιάσουν σίδερο. Ούτε αν πεθαίνει κανένας, πηγαίνει η λεχώνα, ούτε όταν παντρευτεί κανένας. Κάθεται κλεισμένη μέσα. Αν συναντήσει νύφη μια ασαράντηγη (πριν συμπληρωθούν οι σαράντα μέρες της λοχείας) που μόλις έχει παιδοκομίσει (γεννήσει), πρέπει να αλλάξει με τη νύφη δεκάρες. Όταν μια γυναίκα είχε πολύ γάλα και δεν της σταμάταγε, έπαιρνε τρία κάρβουνα τα έσβηνε με το γάλα της και δεν τα πέταγε. Τα συγύραγε σ’ ένα μέρος και αν το παιδάκι της ήθελε κι άλλο γάλα, τότε τα ξανάναβε……



Παραμύθι
Μια φορά κι έναν καιρό, ήτανε μια γυναίκα κι είχε τέσσερις νυφάδες. Ήτανε όμως πολύ κακιά πεθερά και τις νυφάδες τις βασάνιζε, ούτε να φάνε τις άφηνε, ούτε τίποτα. Αν ήθελε, τους έδινε εκείνη να φάνε, αν δεν ήθελε, μένανε νηστικιές. Τα παιδιά (=τα αγόρια) όμως την αγαπάγανε τη μάνα τους, γι’ αυτό οι νυφάδες δεν μπορήγανε να πούνε και τίποτα. Μια μέρα έστειλε η πεθερά τις νυφάδες στο ποτάμι να πλύνουνε και φαΐ δεν τους έδωσε να φάνε. Άμα πέρασε η ώρα, λέει η μια νύφη : «Καθίστε εσείς εδώ κι εγώ θα πάω να φέρω να φάμε». «Πώς θα πας, αφού είναι η πεθερά στο σπίτι και δε θα σ’ αφήκει;» τις λένε οι άλλες. «Εγώ θα πάω και μιλείτε καθόλου εσείς» λέει. Κινάει, που λέτε, και πάει στο σπίτι και βρίσκει την πεθερά. «Πεθερά, θέλω να με κουνιαρίσεις (=να με κάνεις κούνια)», της λέει. Δεν ήθελε η πεθερά, αλλά το ’πε, το’ ξανάπε κείνη, την κατάφερε. Παίρνει ένα σκοινί, το κρεμάει στο πατερό και άρχισε η πεθερά να την κουνιαρίζει. Την κουνιάρισε κει κάμποση ώρα και της λέει μετά η νύφη : «έλα τώρα να σε κουνιαρίσω εγώ». Ανεβαίνει η πεθερά στην κούνια, δίνει μια η νύφη, την πέταγε ως τον τοίχο, δίνει άλλη μια, πήγαινε η κούνια απ’ άκρη σ’ άκρη. Πήγαινε τόσο ψηλά που ζαλίστηκε η γρια, έγινε κουρέλι. Πάει τότε η νύφη και φτιάνει κουρκούτι καυτό και της το ρίχνει στο λαιμό της γριάς μ’ ένα χωνί και την έκαψε και δεν μπορούσε κείνη να πει τίποτα. Παίρνει τότε φαΐ, ψωμί, το πάει στις άλλες τις νυφάδες και τρώνε. Ρωτάγανε οι άλλες, πώς τα κατάφερε και τα’φερε. «Μη ρωτάτε ντιπ και τρώτε» τους έλεγε. Γυρνάνε το βράδυ σπίτι οι άντρες τους, πάει η γρια να τους πει τι έγινε, μόνο γλου, γλου έκανε. Κανείς δεν την καταλάβαινε. Φωνάζουνε το γιατρό να τη γειάνει (=θεραπεύσει), δεν μπορούσε. Όλο γλου, γλου. «Τι λέει;» Ρωτάγανε τα παιδιά την πρώτη νύφη, αυτήνε πο’ χε κάνει τη δουλειά. « Να γράψετε την πιο πολλή περιουσία σε μένα», έλεγε η νύφη, «για να περνάμε πιο καλά». Έτσι την ξεφορτωθήκανε οι νυφάδες την κακιά την πεθερά και αρχίσανε να περνάνε καλά………



Παράδοση
Το 1918 είχε πέσει γρίπη στο χωριό κι οι άνθρωποι πεθαίνανε. Κι όσοι μένανε, τραβάγανε το σάισμα των αλλωνών για να βγει η ψυχή τους και να μην παιδεύουνται (=έκαναν με αυτό τον τρόπο ένα είδος ευθανασίας). Στείλανε λοιπόν στον Ασκητή, που είναι ένα «μοναστήρι» (=ιερός τόπος, εκκλησάκι) κοντά στο χωριό να φέρουνε την Αγία Ζώνη. Το εκκλησάκι αυτό είναι μέσα σε μια σπηλιά στη ρεματιά κοντά στο Γούμερο και εκεί είναι και σταλακτίτες και στάζουνε.

Φέρανε λοιπόν την εικόνα από κει και σταμάτησε το κακό. Κι άλλες φορές έχει σώσει η Παναγία από τον Ασκητή. Και βροχή έφερε, όταν δεν έβρεχε και όποιος τον έχει πειράξει ο απ’ όξω (=ο δαίμονας) έγινε καλά και αρρώστους έγειανε (=θεράπευε, γειαίνω<από το υγεία). Γιατί σηκωνόντουσαν οι αρρώστοι και πηγαίνανε στον Ασκητή και άμα έπεφτε επάνω τους η στάλα (από το σταλακτίτη) γινόσαντε καλά. Αν ήτανε πολύ άρρωστοι, πηγαίναν οι δικοί τους να τους φέρουνε τη στάλα και στο δρόμο ούτε καλημέρα δεν έκανε να πούνε σ’ αυτούς που απαντούσανε. Αν όμως δεν τα καταφέρουνε να πιάσουνε τη στάλα, γιατί αυτή δεν πάει ολοένα στο ίδιο μέρος, ο άρρωστος δεν έχει ζωή…..





ΠΗΓΗ: WWW.PERSAINA.GR

ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΗΣ ΦΟΛΟΗΣ

ΠΑΛΙΟΤΕΡΑ τα παλιά λεωφορεία αγκομαχώντας μας έφερναν στην ΚΑΠΕΛΗ όπου το δάσος μας αγκάλιαζε στοργικά, τα σπίτια των χωρικών άνοιγαν τις πόρτες τους φορτωμένες χαμόγελο, κερασιές φορτωμένες καρπό, το γλέντι του τρύγου, η χαρά του λιομαζώματος. Όλα είχαν την δική τους ιεροτελεστία , σινιάλο του κάθε χωριού χωριστά.





Όλα αυτά σκαφτόμουν όταν διέσχιζα με το αυτοκίνητο το όμορφο αυτό δασός,
Για άλλη μια φορά η κάρδια μου γέμισε με αναμνήσεις , για άλλη μια φορά ευχήθηκα ο χρόνος να σταματήσει και να μην χρειαστεί να αποχωριστώ ξανά τον τόπο μου!

ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ
ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ

Ποσό 20.000 ευρώ που συγκεντρώθηκε από την πώληση έργων του ζωγράφου Ευθύμιου Βαρλάμη διατέθηκε στους πυροπαθείς της Ηλείας

Βιέννη- Μέρος του ποσού (10.000) είχε συγκεντρωθεί σε εκδήλωση που είχε οργανωθεί στην Αυστρία, από το ζωγράφο Ευθύμιο Βαρλάμη και το Σύλλογο Μακεδόνων της Βιέννης, στην πλατεία του Αγίου Στεφάνου στο κέντρο της Βιέννης, όπου διατέθηκαν έργα του ζωγράφου, σε συμβολική τιμή, στους περαστικούς.
Με παρότρυνση του αντιπροέδρου του συλλόγου Μακεδόνων της Βιέννης, εμπόρου Χάρη Ζίκου -ο οποίος κατάγεται από την Κοζάνη-, η δράση συνεχίστηκε με έκθεση έργων του Βαρλάμη στην Ελλάδα, στην Κοζάνη (σε συνεργασία με τον περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας Ανδρέα Λεούδη). Το συνολικό ποσό που συγκεντρώθηκε από τη διάθεση των έργων (20.000 ευρώ), παραδόθηκε στον δήμαρχο Ωλένης Γιάννη Παναγόπουλο και τον πρόεδρο του τοπικού συμβουλίου του δημοτικού διαμερίσματος Γούμερου Κωνσταντίνο Κολοβάδη. Το ποσό θα διατεθεί για την αποπεράτωση του Πολιτιστικού Κέντρου του Γούμερου που τιμητικά θα ονομαστεί «Το Σπίτι της Κοζάνης».

Η παράδοση της επιταγής έγινε στον εκθεσιακό χώρο του μετρό στο Σύνταγμα της Αθήνας, όπου παρουσιαζόταν η έκθεση του Ευθύμιου Βαρλάμη «Τα Βουνά της Πατρίδας μου» και ο καλλιτέχνης δεσμεύτηκε να δωρίσει έργα του που θα πλαισιώσουν και θα κοσμούν μόνιμα το πολιτιστικό κέντρο.

Εκδρομή στο Δάσος της Φολόης

Το πανέμορφο δάσος της Φολόης επισκέφθηκαν οι μαθητές του Ειδικού Εργαστηρίου Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης Πύργου, όπου είχαν την ευκαιρία να παίξουν και να διασκεδάσουν με την ψυχή τους, μαθαίνοντας ταυτόχρονα χρήσιμες πληροφορίες για το μοναδικής ομορφιάς και σπουδαιότητας δρυοδάσος.

Με πολύ χαρά το πρωί της Τρίτης οι μαθητές με τους εκπαιδευτικούς τους, ξεκίνησαν για την εκδρομή τους. Φτάνοντας στο Κούμανι, επισκέφτηκαν το εκκλησάκι του Αγίου Αχιλλείου που βρίσκεται στις εγκαταστάσεις της Χριστιανικής Ένωσης. Αφού προσκύνησαν ευλαβικά και άναψαν κεράκια βγήκαν και έπαιξαν στις εγκαταστάσεις της κατασκήνωσής και σε κατάστημα της περιοχής όπου και ήπιαν αναψυκτικά και απόλαυσαν, το περιβάλλοντα χώρο.

Εξάλλου, οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να ακούσουν πολλές και χρήσιμες πληροφορίες από τους εκπαιδευτικούς τους για το Δάσος της Φολόης, αφού πρόκειται για το μοναδικά, επίπεδο δάσος της Ελλάδας, έκτασης 218.000 στρεμμάτων που αποτελείται από βελανιδιά και είναι ενταγμένο στο δίκτυο ΝΑΤURA 2000 λόγω της σπουδαιότητάς του.

ΠΗΓΗ:ΠΑΤΡΙΣ ΗΛΕΙΑΣ

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΩΛΕΝΗΣ ΔΕΝ ΕΠΕΤΡΕΨΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΡΓΑ ΟΔΟΠΟΙΙΑΣ ΣΤΟ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΑΣ

ΤΟ ΑΚΟΥΣΑΜΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ!
ΣΥΓΧΑΡΗΤΉΡΙΆ ΔΗΜΑΡΧΕ ΩΛΕΝΗΣ ΗΛΕΙΑΣ...ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΚΑΝΑΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΕΡΓΟ ΣΤΟ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΠΟΥ ΥΠΈΣΤΗ ΤΟ 2007 ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΡΓΑ ΟΔΟΠΟΙΑΣ.
ΑΣ ΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΣΤΕΙΛΕ Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΩΝ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΑΣ ΗΛΕΙΑΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ:
Μετά από πρωτοβουλία του Δ.Σ. του Συλλόγου μας και την έγκριση του αιτήματος μας από την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ηλείας , ήρθε στην Αγία Άννα την Δευτέρα 25 Μαΐου γκρέιτερ της νομαρχίας προκειμένου να συντηρήσει την αγροτική οδοποιία του χωρίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα και σύμφωνα με τις ημέρες που είχε δοθεί άδεια από την Ν.Α. το γρέιτερ θα εργάζονταν όσες μέρες χρειάζονταν , λύνοντας έτσι ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζομε καθημερινά.
Με έκπληξη ,όμως , είδαμε την Τρίτη το πρωί (μέρα που θα άρχιζαν οι εργασίες) το εν λόγω μηχάνημα να φεύγει προς άλλη κατεύθυνση . Ο χειριστής του είχε πάρει άλλη εντολή από την αρχική.
Μετά από τις πρώτες εξηγήσεις που μας δόθηκαν τηλεφωνικώς τόσο από τον αρμόδιο για τα μηχανήματα υπάλληλο της νομαρχίας όσο και από στελέχη της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης το Δ.Σ. του Συλλόγου Πυρόπληκτων Αγίας Άννας έκανε παράσταση διαμαρτυρίας επισκεπτόμενο τον αρμόδιο αντινομάρχη κ. Ευγένιο Μπαλκάμο την Παρασκευή 27 Μαΐου. Σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση που είχαμε το γρέιτερ έφυγε άπραγο από το χωρίο μας επειδή ο δήμαρχος Ωλένης κ. Γιάννης Παναγόπουλος δεν επέτρεψε να γίνει καμία εργασία στην αγροτική οδοποιία της Αγίας Άννας .
Το Δ.Σ. του Συλλόγου συνήλθε εκτάκτως ,το Σάββατο 30 Μαΐου , σε ανοικτή συνεδρίαση και αφού άκουσε και τις απόψεις των παριστάμενων κατοίκων αποφάσισε ομόφωνα να καταδικάσει με τον πλέον απερίφραστο και κατηγορηματικό τρόπο την ενέργεια του κ. Παναγόπουλου. Τόσο οι παριστάμενοι όσο και τα μέλη του Δ.Σ. εκτιμούν ότι ο δήμαρχος το μόνο καλό που θα μπορούσε να κάνει και προς τους πυρόπληκτους δημότες του αλλά και στο ταμείο του δήμου Ωλένης ήταν να συνηγορήσει προς την νομαρχία για την μεγαλύτερη δυνατή παραμονή του μηχανήματος και στην Αγία Άννα και στα υπόλοιπα χώρια του δήμου του. Μάλιστα, για ένα επιπλέον λόγο, η ανταπόκριση της νομαρχίας σε αίτημα ενός φορέα έπρεπε δίχως άλλο να στηριχθεί και από τον δήμαρχο αφού μέχρι και σήμερα η αγροτική οδοποιία της Αγίας Άννας είναι αδιάβατη σε πολλά σημεία .
Τέλος τόσο το Δ.Σ. όσο και οι παριστάμενοι εκφράζουν τις ευχαριστίες τους προς την νομαρχιακή αυτοδιοίκηση για την ευαισθησία που έδειξε στο αίτημα μας ανεξαρτήτως αποτελέσματος .



Μετά τιμής
Δ.Σ.
ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΩΝ
ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΑΣ

Ο ίππος ορεινής Ηλείας

Οι παλιές ονομασίες των φυλών της Δυτ. Πελοποννήσου ( ‘ ίππος Πηνείας ’ και ‘ ίππος Ανδραβίδας ’ ) είναι παρωχημένες για ιστορικούς και σημειολογικούς λόγους.
Μετά απο γενετικές μελέτες που έγιναν στο Α.Π.Θ (Apostolifdis et al, 2000), αλλά και έρευνες σε ιστορικές πηγές (Antikas, 2002), θεωρήθηκαν πιο σωστοί οι όροι ορεινή-πεδινή Ηλείας γιατί και οι δύο φυλές έλκουν την προέλευση απο την ίδια περιοχή. Η ορεινή εκτρέφεται εδώ και πολλά χρόνια απο κτηνοτρόφους του Ερύμανθου (υψ. 2.224 μ.), δευτερευόντως των χαμηλών ορέων Φολόη (780 μ.) και Σκόλλις (960 μ.), καθώς και σε γειτονικά όρη της Ηλείας, Αρκαδίας και Αχαϊας (Αροάνια, Αραχναίο, Μαίναλο, Ταϋγετο, Πάρνωνα και Μαίναλο). Η μικρή ομάδα 20-22 πόνυ που καταγράφηκαν στον Αίνο της Κεφαλλονιάς ανήκει πιθανώτατα στην ίδια φυλή (Antikas 1996).

Ο μεγαλύτερος αριθμός ζώων ζει στις περιοχές του Πύργου, Γαστούνης κι Ανδραβίδας, αλλά δεν υπερβαίνει τα 1.000 άτομα, ενώ ο συνολικός πληθυσμός στην Ηλεία, Αρκαδία και Αχαϊα ξεπερνά τις 5.000. Πιθανόν η ορεινή φυλή να είναι του ίδιου γενότυπου με κείνο της Πίνδου, γιατί είναι προσαρμοσμένη σε ορεινούς και δύσβατους βιότοπους με λιτές διατροφικές συνθήκες, μοιάζει δε στο φαινότυπο και στον τρόπο εκμετάλλευσης, που είναι κατά κανόνα γεωργική. Οι εκτροφές είναι 1-5 αλόγων ανάλογα με τις ανάγκες της εκμετάλλευσης, δηλ. τη μεταφορά υλικών και ανθρώπων σε δύσβατες περιοχές, απρόσιτες σε μηχανικά μέσα.

Επειδή οι συνθήκες απαιτούν ευάγωγα ζώα, ο κύριος όγκος του πληθυσμού αποτελείται απο θηλυκά και εκτομίες (93,2%) και μόνο ένα μικρό ποσοστό απο επιβήτορες (6,8%). Τελευταία πολλοί ιδιοκτήτες που δεν είναι κτηνοτρόφοι διατηρούν άλογα σε μονάδες 5- 15 ζώων για λόγους εμπορικούς, ή απο μεράκι για την παράδοση. Σε τούτο βοηθεί και η ετήσια έκθεση της Ανδραβίδας (όπου βραβεύονται άλογα ‘ κατηγ. Πηνείας ’ με χρηματικά έπαθλα και επαίνους) αλλά κι ο πλαγιοτροχασμός, χαρακτηριστικό γνώρισμα της φυλής που προτιμάται απο ιππείς μεγάλων αποστάσεων. Αρκετοί ζωέμποροι εξάγουν άλογα ορεινής φυλής Πίνδου στην Κρήτη, εκμεταλλευόμενοι την αγάπη των εκεί εκτροφέων στα ‘ αραβάνια ’ και τη δοξασία πως ο πλαγιοτροχασμός είναι γνώρισμα της Κρητικής φυλής, που είναι εσφαλμένη. Αυτή η τροχαστική κίνηση του ίππου, γνωστή απο την αρχαιότητα (δες Εικ 5.8 ), είναι γενετικής και όχι επίκτητης φύσεως, υπάρχει δε στα γονίδια πολλών φυλών αλόγων, που κατατάσσονται όλα τους στην κατηγορία των ‘ βαδιστών ’ (αγγλικά pacers , γαλλ. ambleurs , γερμ. gangpferde ).



Εικ 5.9 αριστ. Πήλινο αγαλματίδιο ήρωα με πλαγιοτροχαστή ίππο, περί το 400 πΧE απ ’ τον Τάραντα, όπου λατρεύονταν οι Διόσκουροι. Η ύψωση του πρόσθιου δεξιού μαζί με το οπίσθιο (ενώ τα αριστερά πόδια είναι στο έδαφος) χαρακτηρίζει τον πλαγιοτροχασμό. Είναι πολύ πιθανή η εισαγωγή του απ ’ την Ηλεία. Ιδιωτ. συλλογή J.D.Cahn, Βασιλεία Ελβετίας. Μέσον, Αργυρό νόμισμα κοπής 4 ου αι. ΠΧΕ με παράσταση του Αλεξάνδρου Α ’ (478-451 πΧΕ που ιππεύει πλαγιοβαδίζοντα ίππο με άψογο στυλ και κρατεί δύο δόρατα. Δεξιά, Αναθηματική στήλη απο το Αρχαιολ. Μουσείου της Βέροιας με την ανάγλυφη παράσταση Μακεδόνα ιππέα σε πλαγιοβαζίζοντα ίππο με το αριστ. άκρο πάνω σε βωμό

Τα άλογα της ορεινής φυλής Ηλείας έχουν μικροσωμία με ύψος ακρωμίου κατά μέσο όρο 136 εκ. για τις φοράδες και 142 εκ. για τους εκτομίες και τους επιβήτορες (Πόνυ Δ ’ , δες Παράρτημα ΙΙ). Κύριος χρωματισμός είναι ο φαιός κι ’ οι αποχρώσεις του (72%) κι ακολουθεί ο ορφνός (10%) με τελευταίο τον ερυθρόφαιο (8%).Το κεφάλι είναι συμμε- τρικό με ευρείς ρώθωνες, ο τράχηλος ισχυρός με ανεπτυγμένες μυικές μάζες και το σώμα σχετικά επίμηκες με πιό μεγάλη ανάπτυξη στο πρόσθιο τμήμα, ενώ οι γλουτοί είναι λιγώτερο αναπτυγμένοι ιδίως στις φοράδες. Τα άκρα έχουν εντυπωσιακό οστέϊνο σκελετό, συμπαγή, με διογκωμένες αρθρώσεις και τένοντες. Ο σωματότυπος της φυλής είναι ελαφρώς μεγαλύτερος εκείνου της Πίνδου κι έχει το πλεονέκτημα της άριστης προ- σαρμογής σε δύσβατα εδάφη, καθώς και της ισχυρής κράσης και αντοχής.

Αναπαραγωγή και προοπτικές

Όπως σ ’ όλα τα γηγενή άλογα η ενήβωση αρχίζει νωρίς και η οχεία διαρκεί απ ’ την αρχή της άνοιξης ως την αρχή του θέρους. Οι παραγωγοί τα διασταυρώνουν κατά κανόνα στο 2 ο έτος της ηλικίας, οι δε φοράδες αυτής της φυλής έχουν αξιοσημείωτη αναπαραγωγική διάρκεια αφού πολλές φορές γεννούν ως την προχωρημένη ηλικία των 25 ετών. Συνήθως ενσταβλίζονται τη χειμερινή περίοδο, οπότε η διατροφή τους συμπληρώνεται με κριθάρι και βρώμη, ενώ τον λοιπό χρόνο διατρέφονται στο λιβάδι (όπως και τα αιγοπρόβατα), απλώς δεμένα με τριχιά. Τα άλογα εκείνων που δεν είναι κτηνοτρόφοι αλλά τα διατηρούν απο μεράκι έχουν καλύτερο σωματότυπο γενικά και επιδεικνύονται συχνά στην έκθεση της Ανδραβίδας με κίνητρο την κοινωνική προβολή. Η διατήρηση της φυλής εξαρτάται απόλυτα απο τη διατήρηση της ορεινής κτηνοτροφίας (αιγοπροβάτων και εγχώριων βοοειδών), για το λόγο ότι τα άλογα χρησιμεύουν σχεδόν αποκλειστικά για τη μεταφορά εκεί όπου είναι αδύνατη η χρήση μηχανικών μέσων. Συνήθως μεταφέρουν προϊόντα όπως το γάλα, υλικά (ζωοτροφές, κ.α.) ή ανθρώπους και γενικά εξυπηρετούν το ποίμνιο και τους βοσκούς. Μολονότι ο πληθυσμός ίππων της ορεινής φυλής Ηλείας παραμένει σταθερός κατά την τελευταία δεκαετία, η διάσωση και αύξηση του απαιτούν κίνητρα, όπως λ.χ. η πριμοδότηση των ιπποτρόφων μέσω προγραμμάτων της Ε.Ε και του Υπουργείου Γεωργίας, καθώς και η ένταξη του σε Ευρωπαϊκά προγράμματα.

Θ. Γ. Αντίκας, DVM, PHD Ιππίατρος, Καθηγ. Παν.

Σ' αγαπώ Τίλογα!

Ακόμα ηχούν στα αυτιά μου τα τρυφερά λόγια της Γαρδιτσέας γιαγιάς μου και του Βερβιτσάνου παππού μου (Πετράλωνα και Περιβόλια επισήμως, δύο χωριά κοντά στον Επικούρειο Απόλλωνα).
ΚΛΕΙΩ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΎΛΟΥ


Από μωρό παιδί έμαθα όχι μόνο να μιλώ τη διάλεκτο των ορεινών χωριών, κοντά στην Ανδρίτσαινα και δίπλα στον Επικούρειο Απόλλωνα, αλλά και, μέσα από τις ιστορίες των παππούδων μου, να λατρεύω τα βουνά αυτά.

Είχα επισκεφτεί τα χωριά αυτά με τους γονείς μου παιδί και είχα κόψει και κομμάτι από τον κορμό του πλατανιού της Γάρδιτσας και πήγα στη γιαγιά μου για να μπορέσει να κλείσει ήρεμη τα μάτια της. Δισεγγονή του Γιώρη του Μάλιαρη, εγγόνα του Διονύση του Τόμπορη, περίφανη Γαρτσαία και Βερβιτσαία, καμάρωνα στο σχολείο όταν με ρωτούσαν από που είμαι!

Ο Θεός τα έφερε έτσι ώστε να σπουδάσω Αγγλική Φιλολογία και να διοριστώ αναπληρώτρια στου Ζάχα, λίγο πιο έξω από την Ανδρίτσαινα. Η συγκίνηση που ανέβαινα πάλι αυτά τα βουνά ως δασκάλα πλέον, να διδάξω τους ομοαίματούς μου, ήταν μεγάλη.

Όταν ξεπρόβαλε η Ανδρίτσαινα με τα παραδοσιακά σπίτια και μέσα από τα σύννεφα της ομίχλης, κατάλαβα ότι μάλλον γύρισα πίσω στο χρόνο.

Και ναι. Οι άνθρωποι εκεί κρατούσαν ακόμα όχι το χρώμα της περιοχής αλλά και τις παλιές αξίες. Αξίες που στις μέρες μας έχουν εξαφανιστεί. Ηθική, οικογένεια, εκκλησία, φιλία, τιμή (η τιμή τιμή δεν έχει και χαράς τον που την έχει).

Πρώτο τεστ των παιδιών στην καινούργια δασκάλα η λέξη "παράλητος". Μόλις κατάλαβαν ότι είμαι και εγώ από αυτές τις πέτρες με δέχτηκαν και μου έδωσαν αμέρηστη αγάπη.

Παιδιά που παλεύουν για ένα δύσκολο σήμερα και ένα αβέβαιο αύριο. Είχα μαθητές που το πρωί πήγαιναν στα πρόβατα και μετά έρχονταν στο σχολείο, μαθήτριες που ονειρεύονταν να περάσουν κάπου και να φύγουν για την Αθήνα (ένα όνειρο που τα ερήμωσε τα χωριά αυτά μετά τον πόλεμο), γονείς που με αποκαλούσαν με σεβασμό (έχει εκλείψει στις μέρες μας) "κυρία καθηγήτρια". Ένας κήπος ευωδιαστός υπέροχων ανθρώπων! Απλών αλλά όχι απλοϊκών.

Κάθε πρωί ξεκινούσα να κατεβώ την κατηφόρα από το σπίτι μου στο καφενείο του κυρίου Ηρακλή στην πλατεία της Ανδρίτσαινας, έβγαζα εισητήριο για το λεοφωρείο και περίμενα να ξεκινήσει το ταξίδι μου μέσα από τα πεύκα και το πράσινο μέχρι του Ζάχα (Καλλιθέα στο επίσημο). Μία διαδρομή παραμυθένια που μου έφτιαχνε τη μέρα.

Ναι δεν υπήρχε μέρα που να κατεβώ την κατηφόρα, να μπω στο λεοφωρείο, να διασχίσω το βουνά αυτά μέχρι το σχολείο και να είμαι σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Το χρώμα της Ανδρίτσαινας και το πράσινο των βουνών μου ήταν το φάρμακο κατά του άγχους και της μελαγχολίας της Αθήνας (κάτι που οι Αθηναίοι το έχουν πια στα γονίδιά τους).

Στην Ανδρίτσαινα έμαθα την υπεροχή του Ελληνικού καφέ έναντι του γαλλικού και του εσπρέσσο, έμαθα τί πάει να πει αυθεντική γουρουνοπούλα, έμαθα να καλημερίζω τον κόσμο και ας μην τον ξέρω, έμαθα να αγαπώ το βουνό (παιδί της θάλασσας, καλαματιανή από τον πατέρα μου). Μαγεύτηκα απο την ιστορία της, την παλαιότερή στην Ελλάδα βιβλιοθήκη με τα σπάνια βιβλία, την παράδοση στους πολιτικούς (ο Κανελλόπουλος γεννήθηκε εκεί και ευεργέτησες το χωριό), ένα από τα παλαιότερα δημοτικά σχολεία της Ελλάδας, τα παραδοσιακά σπίτια, τη νοοτροπία άλλων εποχών (πιο αγνών, πιο ποιοτικών). Και ναι αγάπησα τα βουνά αυτά τίλογα!!!!

Μέχρι και εγώ να κλείσω τα μάτια μου, θα τα έχω μέσα στην καρδιά μου και θα παρακαλέσω την εγγόνα μου να μου φέρει να ασπαστώ ένα κομμάτι από το πλατάνι στην πλατεία της Γάρτσας (Γάρδιτσας).
___________________________________________________________
Αφιερωμένο στη μνήμη της Ευθυμίας Γεωργίου Σπηλιώτη και του Λεωνίδα Διονυσίου Κωνσταντέλλου (Τόμπορη).

Ξεκινησαν οι εργασιες στην Περσαινα

Ξεκινησαν οι εργασιες στην ΠερσαιναΟι εργασιες αποκαταστασης στην πυροπληκτη Πεσαινα εχουν ξεκινησει ...τα 80 παιδια του χωριου χαιρονται καθε φορα που βλεπουν τους εθελοντες.....ανυπομονουν να δουν το νηπιαγωγειο, το πολιτιστικο κεντρο, την βιβλιοθηκη,το ιατρειο, το φροντηστηριο, το προσωπικο τους χωρο με τα παιχνιδια ,την ιδια την πλατεια ,να ζωντανευει.
Απο πλευρας υλικων ειμαστε σε καλο δρομο ...ομως μας λειπουν ακομα καποια ....μας λειπει επισης κ η επιπλωση των χωρων....
Οποιος απο εσας μπορει να βοηθησει στην συγκεντρωση των παραπανω εστω κ λιγο ,θα βοηθησει παρα πολυ ....στο παρακατω site θα μπορεσετε να βρειτε περισσοτερες πληροφοριες
.....για οτιδηποτε αλλο μην διστασετε να στειλετε μνμ

εκ μερους των εθελοντων

Ελενη Γιαννακουλη

http://www.elenigiannakouli.gr/

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΝΕΜΟΥΤΑΣ «ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑ»

Μύρισε Άνοιξη από χθες το απόγευμα
στο Δ.Δ Νεμούτας του Δήμου Φολόης, όπου τα παιδιά του χωριού,
συμμετέχοντας για μια ακόμα φορά στις αξιόλογες πρωτοβουλίες
και προσπάθειες του Πολιτιστικού Συλλόγου Νεμούτας,
έπλεξαν τα Πρωτομαγιάτικα Στεφάνια.
Όλα τα παιδιά του χωριού, μικρά και μεγάλα, συγκεντρώθηκαν
στην πλατεία του χωριού έχοντας μαζί τους δεκάδες λογιών
λουλούδια που μάζεψαν από τους κήπους τους και τους αγρούς
και όλοι μαζί, με ανοιξιάτικη διάθεση, έπλεξαν τα πρωτομαγιά-
τικα στεφάνια. «Το πρωτομαγιάτικο στεφάνι είναι στις μέρες μας
ίσως το μοναδικό έθιμο που εξακολουθεί να μας συνδέει με την πα-
ραδοσιακή Πρωτομαγιά. Η Πρωτομαγιά με το μάζεμα των λουλουδιών
για το πρωτομαγιάτικο στεφάνι, ενισχύει τις σχέσεις του
ανθρώπου με τη φύση. Το έθιμο της Πρωτομαγιάς να στολίζουμε τις
πόρτες των σπιτιών με στεφάνια λουλουδιών έρχεται από
τα πολύ παλιά χρόνια και τότε συμβόλιζε την υποδοχή της δύναμης
της φύσης στο σπιτικό», εξηγεί ο Νίκος Σιάκκουλης, πρό-
εδρος του συλλόγου. Τα παιδιά αλλά και τα μέλη του συλλό-
γου, πήραν τα στεφάνια στην αγκαλιά και τα πρόσφεραν σε όσους κατοίκους
– κυρίως ηλικιωμένους – που δεν μπόρεσαν να φτιάξουν το δικό τους στεφάνι.
ΠΗΓΗ:ΠΑΤΡΙΣ ΗΛΕΙΑΣ