p

Το δάσος της Φολόης, η Δίβρη, η Ανδρίτσαινα,το Αντρώνι, η Αγία Αννα,του Λάλα, το Γούμερο ,η Φιγαλεία, η Πηνεία, η Μίνθη και ο Ερύμανθος δεν είναι απλοί τουριστικοί προορισμοί..... Είναι μικρές πατρίδες!!!Η ορεινή Ηλεία είναι μια από τις περιοχές που ο τουρισμός δεν έχει αλλοιώσει. Η ζωή συνεχίζεται σε ορισμένες περιοχές της όπως πριν από 50 χρόνια

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2009

Παραδοσιακό αλώνισμα στην Λινίσταινα!!!!


Για μια ακόμη φορά, ο δήμος Ανδρίτσαινας σε συνεργασία με τον Σύλλογο Αποδήμων Λυνιστιάνων διοργάνωσαν το Σάββατο το πρωί παραδοσιακό αλώνισμα στην Λινίσταινα. Είναι μια παράδοση που αναβιώνει τα τελευταία χρόνια προκειμένου να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι τον τρόπο που κάποτε γινόταν το αλώνισμα.

Μια ευκαιρία να βρεθούν όλοι μαζί κάτοικοι της περιοχής και απόδημοι, να ζωντανέψουν αναμνήσεις του χθες και να χαρούν στιγμές ξεχωριστές που χάνονται στο παρελθόν…

Μια γεωργική δραστηριότητα αναβιώνει όχι σαν εργασία τώρα πια, αλλά σαν έθιμο. Είναι μια προσπάθεια του δήμου και του συλλόγου με τη βοήθεια των ντόπιων κατοίκων να αναβιώσουν το αλώνισμα σαν μια ιδιαίτερη δραστηριότητα. Για να θυμούνται οι μεγαλύτεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

Πώς γίνεται το αλώνισμα…

Έτσι στην Λινίσταινα κάθε χρόνο τα τελευταία χρόνια, γίνεται η γιορτή που είναι γνωστή σαν \"το παραδοσιακό αλώνισμα\". Οι κάτοικοι του χωριού καθώς και οι επισκέπτες, συγκεντρώνονται στο αλώνι.

Απλώνονται πάνω στο πέτρινο αλώνι τα δεμάτια, κόβονται τα δεματικά και σκορπίζονται τα χερόβολα σε όλο το χώρο του αλωνιού. Στο κέντρο του βρίσκεται ο στιχερός , που είναι ένα χοντρό και γερό ξύλο, συνήθως από πουρνάρι, μπηγμένο στο χώμα και στερεωμένο καλά.

Πάνω του δένεται η τριχιά, που κρατά τα ζώα όταν γυρνάνε πάνω στο αλώνι. Δένονται μεταξύ τους με λαιμαριές φτιαγμένες με τριχιά και όλα μαζί δένονται με το σκοινί του στιχερού. Ο αγωγιάτης, έτσι λέγεται αυτός που ακολουθεί τα ζώα στο αλώνι, κρατά μια βίτσα στα χέρια, την χτυπά στον αέρα για να τα φοβίζει και να τρέχουν.

Η κίνηση των ζώων γίνεται και προς τις δυο κατευθύνσεις. Το σκοινί του στιχερού μαζεύεται πάνω του ενώ τα ζώα τρέχουν και έτσι πατούν τα χερόβολα σε όλο το αλώνι απ\' έξω προς τα μέσα. Ύστερα τα αλλάζουν. Το ζώο που ήταν απέξω έρχεται μέσα και έτσι το σκοινί απλώνει.

Κατά τη διάρκεια του αλωνισμού γίνεται το \"γύρισμα\". Με τα δικράνια ανοίγουν το αλώνι. Κάνουν δηλαδή αυλάκια κατά κάποιον τρόπο στο αλώνι για να ανεβάσουν τα χερόβολα που δεν έχουν πατηθεί από τα ζώα και δεν έχει βγει ο καρπός, για να αλωνιστούν. Το αλώνισμα συνεχίζεται μέχρις ότου τα χερόβολα γίνουν άχυρο και φυσικά βγει ο καρπός από τα στάχυα.

Ύστερα γίνεται το μάζεμα. Η συγκέντρωση του αλωνιού στο στιχερό σε σωρό. Μετά το μεσημέρι γίνεται το λίγνισμα. Ο αέρας που φυσά βοηθά σ\' αυτή τη δουλειά. Με τα δικράνια πετάνε ψηλά το άχυρο για να διαχωριστεί από τον καρπό.

Ο αέρας το μεταφέρει στην άκρη του αλωνιού. Χρησιμοποιούν ακόμη τα ξύλινα φτυάρια και φυσικά το δριμόνι (μεγάλο κόσκινο) για το κοσκίνισμα του καρπού. Ο καρπός λιάζεται και αποθηκεύεται στα κασόνια ή στα ματαράτσια (μεγάλα υφαντά σακιά).

Πέλυ Μπεβούδα
ΠΑΤΡΙΣ ΠΥΡΓΟΥ.
Δημοσίευση σχολίου